அஷ்டவக்கிர கீதையின் நான்காவது அத்தியாயம்.

அஷ்டவக்கிர கீதையின் நான்காவது அத்தியாயம்.

முதல் சுலோகம்

சமஸ்கிருத மூலம்:

हन्तात्मज्ञस्य धीरस्य खेलतो भोगदुनुया ।

न हि संसारवाहीभिर् मूढैः सह समानता ॥ १ ॥

ஹந்தாத்மஜ்ஞானஸ்ய தீரஸ்ய கேலதோ போகதுனியா |

ந ஹி ஸம்ஸாரவாஹீபிர் மூடை: ஸஹ ஸமானதா ||

ஞானம் பெற்ற ஒருவனின் மனநிலைக்கும், உலகியல் பிணைப்பில் உழலும் சாமானியனின் மனநிலைக்கும் இடையே உள்ள மலைக்கும் மடுவுக்கும் போன்ற இடைவெளியைத் துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. 

மேலே குறிப்பிட்ட முதல் ஸ்லோகம், ஒரு ஆத்ம ஞானியின் மேன்மையை வியந்து போற்றும் வகையில் அஷ்டவக்கிரரால் அருளப்பட்டது.

​அஷ்டவக்கிர கீதை என்பது அரசன் ஜனகனுக்கும் முனிவர் அஷ்டவக்கிரருக்கும் இடையே நடைபெறும் உரையாடல். 

ஆத்ம ஞானம் குறித்த விளக்கங்களைக் கேட்ட ஜனகன், தனக்கு ஏற்பட்ட பேரானந்தத்தை முந்தைய அத்தியாயத்தில் விவரித்தார். 

அதைக் கேட்ட அஷ்டவக்கிரர், "உண்மையிலேயே ஞானம் அடைந்த ஒருவன் இந்த உலகில் எப்படி இயங்குவான்?" என்பதை இந்த நான்காவது அத்தியாயத்தில் உறுதிப்படுத்துகிறார்.

​இந்த ஸ்லோகத்தின் நேரடிப் பொருளாக,

"தன் ஆன்மாவை அறிந்த தீரன் (ஞானி), இந்த உலகியல் இன்பங்களை ஒரு விளையாட்டுப் போல அனுபவிக்கிறான். 

சம்சார பந்தத்தில் சிக்கி உழலும் மூடர்களுடன் அவனை ஒருபோதும் ஒப்பிட முடியாது.

" இங்கு 'தீரன்' என்பது உடல் பலம் கொண்டவனைக் குறிக்கவில்லை; மாறாக, புலன்களையும் மனதையும் வென்ற 'மன உறுதி' கொண்டவனைக் குறிக்கிறது.

​சாதாரண மனிதனுக்கும் ஞானிக்கும் உள்ள அடிப்படை வேறுபாடு அவர்கள் செயலைச் செய்யும் 'நோக்கத்தில்' தான் இருக்கிறது. 

ஒரு சாமானிய மனிதன் வாழ்க்கையை ஒரு போராட்டமாகவோ அல்லது ஒரு பாரமாகவோ பார்க்கிறான். 

அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு எதிர்பார்ப்பை நோக்கியே இருக்கிறது. 

பணம் ஈட்டுவது, உறவுகளைப் பேணுவது என அனைத்திலும் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற அகங்காரமும், 'இது எனக்கு வேண்டும்' என்ற பற்றுதலும் கலந்திருக்கிறது. 

இதனால் வெற்றி கிடைக்கும்போது அளவுக்கதிகமான மகிழ்ச்சியும், தோல்வி வரும்போது ஆழ்ந்த துயரமும் அவனை ஆட்கொள்கின்றன.

​ஆனால், அஷ்டவக்கிரர் குறிப்பிடும் ஞானியோ, வாழ்க்கையை ஒரு 'லீலையாக' அல்லது விளையாட்டாகப் பார்க்கிறான். 

ஒரு சிறுவன் கடற்கரையில் மணல் வீடு கட்டி விளையாடும்போது, அது இடிந்தால் அவன் அழுவதில்லை.

    

ஏனென்றால் அது வெறும் விளையாட்டு என்று அவனுக்குத் தெரியும். 

அதுபோலவே, ஞானிக்கு இந்த உலகம் ஒரு மாயத் தோற்றம் என்பதும், இதில் வரும் இன்ப துன்பங்கள் நிலையற்றவை என்பதும் தெரியும். 

அவன் உலகியல் போகங்களை அனுபவித்தாலும், அதில் அவனது ஆன்மா ஒட்டுவதில்லை. 

அவன் ஒரு நடிகனைப் போலத் தன் கடமைகளைச் செய்கிறான்.

    

ஆனால் மேடையைத் தாண்டியதும் அந்த வேடத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு விடுகிறான்.

​இந்த ஸ்லோகத்தில் 'மூடர்' என்ற சொல் அறிவற்றவர்களைக் குறிக்கவில்லை.

மாறாக, ஆத்ம ஞானம் இல்லாமல் உலகமே கதி என்று கிடப்பவர்களைக் குறிக்கிறது.

    

சம்சாரக் கடலில் சிக்கியிருப்பவர்கள் அலைகளுக்கு ஏற்பத் தள்ளாடுகிறார்கள்.

    

அவர்களுக்கு ஒரு சிறிய லாபம் கிடைத்தால் கர்வம் தலைக்கேறுகிறது, 

ஒரு சிறிய இழப்பு ஏற்பட்டால் வாழ்வே முடிந்துவிட்டதாகக் கருதி முடங்கிப் போகிறார்கள்.

    

இவர்களுடைய நிம்மதி என்பது வெளிச்சூழ்நிலையைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

​இதற்கு நேர்மாறாக, ஞானி தனது மகிழ்ச்சிக்காக வெளி உலகத்தைச் சார்ந்திருப்பதில்லை. 

அவனது ஆனந்தம் அவனது உள்ளிருந்தே ஊற்றெடுக்கிறது.

    

இதனால்தான், ஒரே மாதிரியான போகங்களை ஒரு ஞானியும் ஒரு சாமானியனும் அனுபவித்தாலும், அவர்களின் உள்மன நிலை முற்றிலும் வேறாக இருக்கிறது.

    

ஞானி அனுபவிக்கும்போது அவன் 'சாட்சி'யாக இருக்கிறான்.

    

சாமானியன் அனுபவிக்கும்போது அவன் 'அடிமை'யாக இருக்கிறான்.

    

இந்த அடிமைத்தனமே சம்சார பந்தத்தின் வேர் என்கிறது இந்த ஸ்லோகம்.

ஒரு நிகழ்வு நடக்கும்போது, மனம் உடனடியாக விருப்பு-வெறுப்பு என்ற தராசில் அதை நிறுத்துப் பார்க்கிறது. 

"இது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது, இது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை" என்ற இந்த மனப்போக்கே எல்லாப் போராட்டங்களுக்கும் காரணம்.

    

ஞானியின் வாழ்வில் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு இடமில்லை.

    

அவன் தற்செயலாக வரும் போகங்களை  மறுப்பதில்லை, அதே சமயம் அவை கிடைக்கவில்லையே என்று ஏங்குவதுமில்லை.

.

​உதாரணமாக, ஒரு பெரிய விருந்து கிடைத்தால் ஞானி அதைச் சுவைக்கிறான். 

அடுத்த வேளை உணவே இல்லாவிட்டாலும் அவன் அதே அமைதியுடன் இருக்கிறான்.

    

ஆனால் ஒரு சராசரி மனிதன், வசதிகள் குறையும்போது பதற்றமடைகிறான். 

ஞானியின் இந்தத் தீரத்தன்மை (மன உறுதி), அவன் இந்த உலகத்தை விட மேலான ஒன்றை (தன்னை) அறிந்து வைத்திருப்பதால் உண்டாகிறது.

    

ஒரு வைரத்தை கையில் வைத்திருப்பவன், ஒரு கூழாங்கல்லை இழக்க நேரிட்டால் கவலைப்படுவதில்லை அல்லவா?

    

அதுபோலவே, ஆத்மாவை அறிந்தவன் உலகப் பொருட்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை.

​அஷ்டவக்கிரரின் இந்த உபதேசம் நமக்குப் புகட்டும் பாடம் என்னவென்றால், நாம் இந்த உலகத்தை விட்டு ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை. 

மாறாக, உலகைப் பார்க்கும் பார்வையை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். 

கடமைகளைச் செய்யும்போது அதில் முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும், ஆனால் அதன் முடிவுகளோடு நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது.

​வாழ்க்கை என்பது ஒரு சுமை அல்ல, அது ஒரு கொண்டாட்டம்.

    

எப்போது நாம் "நான் இந்த உடல் அல்ல, நான் அழியாத ஆன்மா" என்ற உண்மையை உணர்கிறோமோ, அப்போதே நம் வாழ்வின் போராட்டங்கள் முடிவுக்கு வந்து, அது ஒரு தெய்வீக விளையாட்டாக மாறுகிறது. 

அந்த நிலையில் இருப்பவன் மட்டுமே உண்மையான 'தீரன்' மற்றும் 'ஞானி' என்று அஷ்டவக்கிரர் அடித்துக் கூறுகிறார்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்